သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ညစ်ညမ်းခြင်း (Clean and Unclean)

သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ညစ်ညမ်းခြင်း (Clean and Unclean)

အစ္စရေးလူမျိုးများ အီဂျစ်ပြည်ကျွန်ဘဝမှထွက်မြောက်လာ၍ သဲကန္တာရ အတွင်း လှည့်လည်နေချိန်တွင် ထာဝရဘုရားသခင်က မောရှေအားဖြင့် “ညွှန်ကြား ချက်”ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် ‘တိုရ” ခေါ် ပညတ်တော်များပေးခဲ့သည်။ ဤပညတ်တော်သည် လူတစ်ဦးချင်းမှစ၍ တစ်မျိုးသားလုံးအတွက် အကျုံးဝင်သော အသက် တာ၏ အခြေခံလူမှု ကျင့်ဝတ်များ ဖြစ်ပေသည်။ လူသားအချင်းချင်းငြိမ်းချမ်းစွာ ဆက်ဆံနေထိုင်ရန်၊ ရာဇဝတ်ပြစ်မှုများပြစ်ဒဏ်ပေးရန်၊ ဘုရားသခင်အား မည်ကဲ့သို့ ဝတ်ပြုရမည်အကြောင်းနှင့် မည်ကဲ့သို့ ယဇ်ပူဇော်ရမည်ကြောင်း များပါဝင်သည်။

ပညတ်တော်များ ချိုးဖောက်သူသည် ထာဝရဘုရားသခင်ကျိန်းဝပ်ရာ တဲတော်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်မရှိဟူသော ပညတ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုအရာကို ညစ်ညမ်း ခြင်း ဟု ခေါ်သည်။

ဂျူးအမျိုးသားတစ်ဦးသည် မထိရ၊ မစားရဟူသော တားမြစ်ချက်တစ်ခုခု ချိုးဖောက်မိပါက ညစ်ညမ်းမှု ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။ ဥပမာ ဝက်သား၊ ခွေးသား၊ ကြွက် သား၊ မြွေသား၊ ငါးတချို့နှင့် ပိုးကောင်တချို့ မစားရဟု တားမြစ်ထားသည်။ လူ သေလောင်း၊ ရာသီလာနေသော အမျိုးသမီးနှင့် မီးဖွားကာစ အမျိုးသမီးများ မထိ ရဟု တားမြစ်ထားသည်။ ကျူးလွန်မိပါက “ညစ်ညမ်းသူ”ဟု သတ်မှတ်ခြင်းခံရသည်။

ညစ်ညမ်းသူတစ်ဦးသည် ရေ၊ သွေး၊ ပြာ သို့မဟုတ် မီးများအသုံးပြု၍ ပြန်လည်သန့်ရှင်းစေနိုင်ပါသည်။ မီးသည် အစွမ်းအကောင်းဆုံး သန့်ရှင်းစေနိုင်သောအရာဟု သတ်မှတ်ကာ၊ မီးရှို့ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ပြန်လည် သန့်ရှင်းစေခြင်း ခံယူကြသည်။ ရေဆေးခြင်းသည်လည်း ပြန်လည်သန့်ရှင်းစေခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရုပ်တုများ တို့ထိမိခြင်းအားဖြင့် ညစ်ညမ်းမှုဖြစ်ပါက ရုပ်တုများ မီးရှို့ပြီး ပြာမှုန့်များ လွှင့်ပစ်ရပါသည်။

လူတစ်ဦးကို မည်သည့်အရာက ညစ်ညမ်းစေသနည်းဟူသော အချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖာရိရှဲများဖြည့်စွက်သော ပညတ်တော်အနက်ဖွင့်ကျမ်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအတွက် ပြုလုပ်ထားသည့် သန့်ရှင်းခြင်းဆိုင်ရာ ဥပဒေများသည် လူအားလုံးအတွက် အကျုံးဝင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် လူတစ်ဦးက မည်ကဲ့သို့ ပညတ်တော်တရားချိုးဖောက်ခဲ့သည်ကို သတ်မှတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။

ခရစ်တော်ယေရှုအသေခံပြီးသည့်နောက် ညစ်ညမ်းခြင်းဆိုင်ရာ ပညတ် ဟောင်းအား ဆောက်တည်လိုက်နာရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခရစ်တော်ပြုခဲ့သော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ညစ်ညမ်းသူများ ပြုအပ်သော ယစ်ပူဇော်ခြင်း စနစ်ဟောင်း ဆုံးခန်းရောက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

[ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၁၊ ၁၅၊ ၁၉၃၁၊ တောလည်ရာကျမ်း ၁၉၊ တရားဟောရာကျမ်း ၁၄:၁-၂၁၊ ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်း ၆း၅-၇၊ ဟေဗြဲသြဝါဒ ၉၁-၁၅၊ ၁း၁-၂၃။ ]